Ik heb het gevoel dat we steeds meer los komen te staan van de natuur. Na de serie Waldliebe bleef ik maar grenzen zien, stippen op bomen, afzetlinten, touwen die zeggen; van mij, of tot hier en niet verder. Ik loop door een bos, zie bomen, grassen, planten en betwijfel of zij wel ons eigendom zijn. Twijfel over grenzen tussen ons en wat wij natuur noemen werd steeds belangrijker, wat weet ik eigenlijk hierover en wat kan ik weten over het leven van die boom. Ik kijk er van buiten naar, ik lees erover, ik denk en soms ervaar ik grote verbondenheid met alles om me heen. Dat probeer ik te vangen, uit te lichten. De lijnen in het werk zijn grenzen óf het zijn vensters naar binnen, de stippen zijn beslissingen over het lot van een boom óf het is een aanwijzing om met aandacht en compassie stil te staan en te voelen dat wij hetzelfde zijn. Er zijn lagen in het werk én alles is samen één beeld. Tot hier en verder.
